Ertbrandstraat 144
Beschrijving
Dit trafohuisje is een karakteristiek voorbeeld van historiserende of traditionele industriële architectuur uit de late negentiende of vroege twintigste eeuw, met duidelijke invloeden van de neoromaanse stijl en elementen van utiliteitsbouw. Dit type architectuur werd in Vlaanderen en omstreken destijds veelvuldig toegepast voor functionele gebouwen zoals werkplaatsen, magazijnen of vroege transformatorstations.
De gevel is opgetrokken uit oranjerood baksteenmetselwerk op een gecementeerde of betonnen plint die de basis van het gebouw beschermt. Het centrale middelpunt van de compositie is de brede, rondboogvormige toegang met een dubbele metalen deur. Deze boegconstructie is geaccentueerd met een rollaag van bakstenen en een uitstekende, contrasterende grijze sluitsteen en aanzetstenen, wat de neoromaanse vormentaal benadrukt. Direct boven de poort bevindt zich een robuuste, doorlopende hardstenen tussendorpel of lijst die de gevel horizontaal geleidt.
De bovenzijde van de gevel is symmetrisch ingedeeld met drie rechthoekige vensteropeningen die zorgen voor de nodige lichtinval of ventilatie. De borstweringen en lateien rondom deze vensters zijn sober maar strak uitgevoerd. Aan weerszijden van de centrale boog sieren de kenmerkende ruitvormige reliëfelementen de muur, identiek aan het vorige gebouw. Links van de poort hangt een verweerd rechthoekig informatiepaneel of gedenkplaat. Het gebouw wordt aan de bovenkant strak beëindigd met een eenvoudige, platte dakrandafwerking. bovenzijde strak afgesloten door een eenvoudige, licht uitkragende kroonlijst.